บทที่ 397

บทที่ 397 : การเสียสละชั่วนิรันดร์!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เจิ้งอี้

ในความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด

ที่นี่มีความโกลาหล ไม่มีแสงสว่าง มีเพียงค่ายกลสีน้ำเงินสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ถูกระงับไว้

มันสั่นสะเทือนทุกนาที

ดูเหมือนว่ามีพลังอันน่าสะพรึงกลัวกระทบอยู่ข้างใน

ในค่ายกลใหญ่

คนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง

สวมชุดคลุมสีทองสดใส เขามีใบหน้าที่สง่างาม และกลิ่นอายของเขาราวกับเหวหรือทะเล ซึ่งน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง