บทที่ 370

บทที่ 370 : หากเราไม่สามารถเอาชนะมันได้ เราก็หนีไปกันเถอะ!

เจ็ดวันต่อมา

ในหอคอยปาเบี๋ย

เมิ่งฉางชิงกำลังนั่งอยู่ในบ้านไม้

เขายกมือขวาขึ้น และความโกลาหลอันไม่มีที่สิ้นสุดบนฝ่ามือของเขาก็เปลี่ยนไป

ในที่สุดมันก็ควบแน่นเป็นดาบสีเทาเล่มเล็ก

ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับดาบเล่มนี้ แต่เมื่อสัมผัสมัน จะรู้สึกถึงอันตรายที่จะถูกทำลายทั้งกายและจิตในวินาทีถัดไป!

และความว่างเปล่าโดยรอบดูเหมือนจะสลายตัวไปโดยสิ้นเชิงเมื่อใดก็ได้

ใช่ มันเป็นการสลายตัว

แทนที่จะทำให้แตกสลาย