บทที่ 286

บทที่ 286 : แม่ชีคนนี้ค่อนข้างขยัน, แยกจากกัน

เป็นเหตุผลที่ว่าเมื่อส่งแล้ว เขาก็สามารถออกไปได้

แต่ตอนนี้

โดยธรรมชาติแล้ว เขาต้องรอสักระยะหนึ่ง

กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปอีกหนึ่งเดือนแล้ว

เมิ่งฉางชิงนั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้โบราณ

ลมพัดมาอย่างช้าๆ

ใบไม้กำลังร่วงหล่น

“มันถึงขีดจำกัดแล้ว”

เมิ่งฉางชิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเห็นแสงคริสตัลไหลผ่านร่างกายของเขา หนาแน่นมาก