บทที่ 160

บทที่ 160 : กล้าดียังไงมาบอกว่าบทกวีของข้า...ธรรมดา?!

หลังคำกล่าวนี้จบไป

โลกก็เงียบลง

เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของตั่วหมิงนิ่งงันแล้วก็มืดมน

“เผ่าพันธุ์มนุษย์ เจ้ากล้าหาญมาก”

“เจ้าอยู่ในขั้นที่สี่ของระดับศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น เจ้าคิดว่าการฆ่าคนที่อ่อนแอพวกนี้ หมายความว่าเจ้าจะอยู่ยงคงกระพันหรือไม่?”

ดวงตาของตั่วหมิงเต็มไปด้วยแสงปีศาจ

มีเสียงแปลกๆ เกิดขึ้นมากมาย

แต่สำหรับเมิ่งฉางชิง มันไม่มีประโยชน์เลย และเจตนาดาบของเขาเต็ม 30% ก็สั่นสะเทือนในใจของเขา

เหมือนกลองในตอนเย็นและเสียงระฆังในตอนเช้า