เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“น้องสาวลูกพี่ลูกน้องอยู่ในตำหนักบูรพาสบายดีหรือไม่” เหวินจิ่นเกอมองดูนางที่โลหิตปราณดูดี ทั้งท่วงทีกิริยาทั่วร่างยังแปรเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
“ตอนแรกข้านึกว่าตนเองมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่คงจะเคว้งคว้างอยู่บ้าง อย่างไรเสียพอเข้าประตูก็เกิดเรื่องชวนกลัดกลุ้มปานนั้นขึ้น นึกไม่ถึงว่าสองเดือนมานี้ข้าจะปรับตัวได้สนิทแล้ว ท่านอ๋องปฏิบัติต่อข้าดียิ่งนัก ยามนี้เรื่องในตำหนักบูรพาที่อยู่ในความดูแลของข้าเขาก็มิเคยยื่นมือเข้ามาก้าวก่าย ทั้งยังให้เกียรติข้าอย่างเต็มที่ต่อหน้าผู้คนทั้งปวง!” หนานหยวนชูใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก
“ดูท่าความกังวลของข้าคงจะเกินจำเป็นไปเสียแล้ว~” เหวินจิ่นเกอทอดถอนใจแล้วเอ่ยขึ้น
“จะเป็นเรื่องเกินจำเป็นได้อย่างไร พี่สาวลูกพี่ลูกน้องเป็นห่วงข้า ข้ายังยินดีไม่ทันเสียด้วยซ้ำ!” จากนั้นหนานหยวนชูก็เอ่ยถามอีกว่า