กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฟ้าก็เริ่มหนาวแล้ว เรือนน้อยบ่อน้ำพุร้อนแห่งนั้นของข้าน่าจะค่อนข้างอบอุ่น พวกเราจะหาเวลาว่างพาลูกทั้งสองออกไปเที่ยวเล่นสักวันเมื่อใดดี” เซี่ยหมิงหยวนพอกลับมาแล้วก็ยุ่งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ออกแต่เช้าตรู่กลับค่ำมืด โอกาสที่จะได้อยู่คลุกคลีกับเด็กน้อยทั้งสองแทบจะไม่มีเลย
ทุกวันเวลาที่เขากลับมาฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ลูกน้อยทั้งสองต่างก็หลับไปแล้ว บัดนี้พ่อลูกทั้งสามคนยังแปลกหน้าต่อกันยิ่งนัก
“รออีกสองสามวันข้าหาเวลาว่างได้จะพากพวกเจ้าแม่ลูกสามคนไปเที่ยวเล่นดีหรือไม่” บัดนี้นับแต่อ๋องหรงยกเรื่องนั้นขึ้นมา ในราชสำนักทั่วทั้งบนล่างก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย มีทั้งที่สนับสนุนและคัดค้าน ทว่าคนที่คัดค้านส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกขุนนางบุ๋นหัวโบราณที่รู้แต่เพียงเรื่องในตำราเหล่านั้น
เหวินจิ่นเกอฟังแล้วก็ยิ้มพลางกล่าวว่า