กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหวินจิ่นเกอกลับมาถึงเรือน ทารกน้อยทั้งสองไม่ร้องไห้แล้ว และหลับไปภายใต้การปลอบโยนแผ่วเบาของแม่นม เหวินจิ่นเกอมองดูเด็กทั้งสองบนเตียงน้อย น้ำตาในยามนี้ก็มิอาจสะกดกลั้นจนทะลักทลายลงมา
นางมิอาจทนให้มีผู้ใดมาทำร้ายลูกของนางได้ ในเมื่อพระชายาอ๋องชิ่งคิดจะยื่นมือมาไกลถึงเพียงนี้ นางก็ไม่รังเกียจที่จะตัดมือนั้นทิ้งเสีย…
“พี่สะใภ้ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่!” จูอันที่อยู่ด้านข้างเป็นกังวลยิ่งนัก
ก่อนมานางก็ล่วงรู้เรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดแล้ว ทั้งยังเคียดแค้นคนพวกนี้ที่แม้กระทั่งเด็กตัวเล็ก ๆ ก็ยังคิดจะทำร้าย ครั้นรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นพระชายาอ๋องชิ่งที่บงการอยู่เบื้องหลังก็ยิ่งโกรธจนกัดฟันกรอด มิน่าเล่าบุตรสาวที่นางให้กำเนิดจึงร่างกายอ่อนแอขี้โรคมาตั้งแต่เด็ก ล้วนเป็นเพราะท่านแม่เช่นนางนี้ไม่สั่งสมคุณงามความดี!
“จูอัน ทำให้เจ้าต้องเป็นกังวลแล้วกระมัง! ข้าไม่เป็นไร!” เหวินจิ่นเกอตบมือของจูอันเบา ๆ