เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คลอดลูกแล้วคนเราจำต้องอ้วนขึ้นทุกคนเชียวหรือ นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เหตุใดเนื้อตรงเอวข้าถึงไม่ลดลงไปบ้างเลยเล่า” เหวินจิ่นเกอบีบเนื้อนุ่มตรงเอวพลางรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง
ชุนเหอเห็นนายตนยืนทาบตัวอยู่หน้ากระจกทองแดงเป็นเวลานาน ทั้งที่นายตนหลังคลอดลูกแล้วทรวดทรงองค์เอวยิ่งเว้าโค้งเด่นชัด ส่วนที่ควรผอมก็ผอม ส่วนที่ควรมีเนื้อหนังก็มีเนื้อหนัง ทว่ากลับยังไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก
“ฮูหยินน้อย ท่านเช่นนี้ก็นับว่าฟื้นตัวได้ดียิ่งแล้ว อ้วนที่ใดกันเจ้าคะ สองวันก่อนแม่นมหูยังบ่นพึมพำอยู่เลยว่าช่วงนี้ท่านดูแลลูกเหน็ดเหนื่อยเกินไปจนซูบผอมลงไปบ้างแล้ว” แม่นมหูยังคิดหาสารพัดวิธีหมายจะบำรุงร่างกายให้ฮูหยินน้อยอีกด้วย
“อย่าเชียวนะ อย่าให้แม่นมทำของบำรุงที่เป็นน้ำแกงเหล่านั้นให้ข้าอีกเลยจริง ๆ ข้าดื่มไม่ไหวแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ~” เหวินจิ่นเกอพอได้ยินเช่นนี้ก็บอกปัดขึ้นมาทันที