เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ท่านปู่ ความคิดของท่านหลานพอจะกระจ่างแจ้งอยู่บ้าง คิดว่านี่เป็นเรื่องอัปยศในครอบครัวก็ควรปิดประตูดั่งเดิมเพื่อจัดการกันเอง!” เซี่ยหมิงเฉาเอ่ยพลางเหลือบมองท่านกั๋วกงที่ใบหน้าแดงก่ำ
“เมื่อคราวนั้นตอนที่ท่านแม่ของข้าคลอดน้องสาว สตรีผู้นี้ก็เคยยั่วยุมาแล้วหนหนึ่ง ยามนั้นพวกท่านเลือกที่จะยุติเรื่องราว ยอมให้ท่านแม่ของข้าต้องกล้ำกลืนโทสะนี้ไว้เพียงลำพัง~” วาจาของเซี่ยหมิงเฉาทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองบนที่นั่งหลักสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในอดีตย่อมเป็นพวกตนที่ทำไม่ถูกต้องจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าเซี่ยหมิงเฉาจะยังจดจำเรื่องนี้ได้จนถึงบัดนี้~
“คราวนั้นเป็นท่านย่าประมาทเลินเล่อไปเอง ตอนนั้นอนุภรรยาเจี่ยน...” คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าถูกเซี่ยหมิงเฉาเอ่ยขัดขึ้น
หลายปีมานี้เขาไม่เอ่ย ไม่พูดถึง เพียงเพราะไม่อยากให้ท่านแม่ต้องตกอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดอีกครา ในตอนนั้นเป็นเพราะน้องสาวชะตาแข็งจึงรอดชีวิตมาได้ ทว่าในปากของผู้อื่นกลับกลายเป็นเพียงถ้อยคำอันเบาหวิวประโยคหนึ่ง