ตอนที่ 152 เหลียนเสวี่ยอู้

เรื่องราวเล็กน้อยนี้ในที่สุดก็ล่วงรู้ไปถึงนายท่านห้าตระกูลเซี่ยจนได้ ได้ยินว่าในคืนนั้นนายท่านห้าตระกูลเซี่ยก็ตรงไปยังเรือนของฮูหยินห้าเช่นกัน

“เขาเป็นบุตรชายของข้า จะมาพบข้าผู้เป็นท่านแม่นี้มิได้เชียวหรือ หรือว่าไปใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาช่วงหนึ่ง ก็คิดว่าตนเองเป็นคุณชายจวนกั๋วกงผู้สูงศักดิ์ล้ำค่าไปแล้ว” เซี่ยฮูหยินเอ่ยพลางทำท่าจะหลั่งน้ำตาร่ำไห้ แต่นายท่านห้าตระกูลเซี่ยกลับไม่หลงกลมารยานี้ของนางแม้แต่น้อย

“ใช่คนที่เจ้าคลอดออกมาเองหรือไม่ ในใจเจ้าเองย่อมรู้กระจ่างที่สุด!” นายท่านห้าตระกูลเซี่ยเพียงเอ่ยประโยคนี้ออกมาคำเดียว ก็ทำให้เซี่ยฮูหยินห้าตกตะลึงจนนิ่งงัน

ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น จากนั้นเซี่ยฮูหยินห้าก็ส่งเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความปวดใจว่านายท่านห้าตระกูลเซี่ยช่างไร้จิตสำนึกยิ่งนัก ร่ำไห้จนน้ำตานองหน้าราวดอกสาลี่ต้องหยาดฝน