เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหวินจิ่นเกอใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้านอยู่สองสามวัน ก็ได้รับเทียบเชิญใบแรกหลังแต่งงาน
“ของตระกูลป๋อหรงอันหรือ” เหวินจิ่นเกอมองตัวอักษรด้านบนแล้วเอ่ยอย่างสงสัย
“เจ้าค่ะ เส้าฮูหยิน!” ชุนเหอตอบอยู่ด้านข้าง
“มีเพียงข้าคนเดียวที่ได้รับ หรือว่าเจ้านายเรือนอื่น ๆ ในจวนกั๋วกงต่างก็ได้รับกันหมด” หากส่งมาให้นางเพียงคนเดียวก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจวนหรงอันป๋อนี้คิดจะทำการอะไรกัน
เมื่อก่อนเพราะเห็นแก่หลินซิ่วหร่วนจึงพอจะไปมาหาสู่กันอยู่บ้าง ทว่ายามนี้ตระกูลพวกเขากับซิ่วหร่วนถอนการหมั้นหมายกันแล้ว แม้จะบอกว่ารับบุตรสาวอนุของจวนโหวกว่างผิงเข้ามาเป็นอนุภรรยา แต่ฮูหยินโหวกว่างผิงก็ปล่อยคำพูดออกมานานแล้วว่านับแต่นี้ไปไม่ไปมาหาสู่กับจวนป๋ออีก และบุตรสาวอนุผู้นั้นก็ห้ามก้าวเข้าประตูจวนโหวอีกเป็นอันขาด
“เรียนเส้าฮูหยิน ดูเหมือนว่าเจ้านายในจวนกั๋วกงจะได้รับกันทุกคนเจ้าค่ะ”