ตอนที่ 106 เป็นไข้หวัดอีกครา

เหวินจิ่นเกอเดินตามป้าซู่หรงมาถึงตำหนักหย่งโซ่ว ไทเฮาก็ทรงสั่งให้คนตระเตรียมอาหารการกินไว้เรียบร้อยแล้ว

“หม่อมฉันคารวะไทเฮาเพคะ~” เหวินจิ่นเกอไม่เคยเข้าเฝ้าไทเฮาตามลำพัง ทั้งยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีท่าทีอะไรกัน ในใจจึงคิดว่าระมัดระวังตัวไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

ไทเฮาทอดพระเนตรผู้คนมานับไม่ถ้วน ไฉนเลยจะดูไม่ออกว่าในใจนางคิดสิ่งใด มีความระแวดระวังย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

“คุณหนูใหญ่เหวินลุกขึ้นเถิด! ข้าผู้เป็นหม้ายมิใช่เสือกินคนเสียหน่อย วันนี้เจ้าเข้าวังมาต้องพบความอยุติธรรมแล้ว~” แม้สีพระพักตร์ของไทเฮาจะมิได้แปรเปลี่ยนไปมากนัก แต่น้ำเสียงที่ตรัสกลับนุ่มนวล ทำให้เหวินจิ่นเกอวางใจลงได้เล็กน้อย

“หามิได้เพคะ พระสนมเสียนเพียงสั่งสอนมารยาทแก่หม่อมฉันเท่านั้น ต้องโทษที่หม่อมฉันเข้าวังมาไม่กี่ครั้ง ไม่รู้กฎระเบียบในวังจึงล่วงเกินพระสนมเสียนเพคะ” คำพูดของเหวินจิ่นเกอแฝงความนัย ไทเฮาไฉนเลยจะฟังไม่ออก