กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 120 บัญชีนี้ช่างมันแค่นี้งั้นเหรอ
เธอเงยหน้าขึ้นมองหลิงซั่ว แววตาพาดผ่านความขมขื่นที่ยากจะสังเกตเห็น น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับสายลม
“เมื่อก่อน…… พูดไปแล้วก็น่าขำ”
เธอชะงักไปเล็กน้อย สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับได้ย้อนกลับไปในวันฝนตกตอนอายุ 14 ปีอีกครั้ง
อีนั่วยกมุมปากขึ้นเยาะเย้ยตัวเอง
“ตอนเด็ก ๆ สายตาไม่ดี มองเห็นเขามีรัศมีพระเอก”
หลิงซั่วฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอ……
แล้วยังเรื่องบ้านั้นกับเซี่ยชิ่นและครอบครัวของยัยนั่นอีก เห็นได้ชัดเลยว่าเขาคือพระเอกของเซี่ยชิ่นต่างหาก!”
“เธอพูดถูก”