เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 - ต้ายาตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
"ขอโทษทีนะ เมื่อครู่ลุงว่านไม่ได้สังเกต เจ้ากับต้ายาเข้ามาข้างในด้วยกันสิ"
ประมุขนิกายไป๋หลิงวางตัวเป็นกันเอง เอ่ยยิ้มๆ อย่างอ่อนโยนกับซานยาและต้ายาตรงหน้า
"ดีจังเลย ดีจังเลย"
ซานยาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าหงึกๆ ดั่งไก่จิกข้าว
แต่ในจังหวะที่ซานยากำลังจะก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไป ต้ายาที่ตัวสูงกว่านางหนึ่งช่วงศีรษะก็คว้าคอเสื้อด้านหลังของซานยาเอาไว้ ราวกับคว้าหนังคอด้านหลังของลูกแมว ทำให้ซานยาไม่อาจก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้
"ซานยา เสียมารยาทเช่นนี้ไม่ได้นะ" หลังจากต้ายาดุน้องสาวอย่างซานยาไปคำหนึ่งแล้ว จึงหันไปตอบปฏิเสธประมุขนิกายไป๋หลิงตรงหน้าอย่างสุภาพ "ท่านลุงว่าน ขออภัยด้วยนะ บ้านเราใกล้จะกินข้าวแล้ว หากพวกเราไม่รีบกลับไป ท่านพ่อกับท่านแม่จะเป็นห่วงเอาได้"