กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 - สัตว์อสูรแก่นทองคำหกตัว
เมื่อเห็นอู๋จวิ้นเวยเงียบไป
จี้เหอเซียนก็อดหัวเราะไม่ได้
หลายปีมานี้ อู๋จวิ้นเวยอาศัยความเป็นหลานชายสายตรงขององค์จักรพรรดิ อวดเบ่งต่อหน้าเขามาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ วันนี้ถือโอกาสตอกกลับไปได้สักที
"เอาล่ะ เอาล่ะ นายก็ฟื้นฟูพลังปราณด้วยสิ"
"พี่จี้ พี่..."
"ไม่ต้องห่วงฉันหรอก นายลืมไปแล้วหรือไงว่าครั้งแรกฉันสุ่มได้อะไร อยู่ที่นี่ฉันไม่ขาดแคลนพลังปราณหรอก"
"ก็ได้ งั้นฉันก็ปรับสภาพร่างกายสักหน่อย จะได้มีแรงช่วยออกแรงเยอะๆ หน่อย"
"อืม"
จี้เหอเซียนไม่ได้พูดเกินจริงเลย