เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 - นักพรตจื่อซวี
ปฏิกิริยาของกายาศักดิ์สิทธิ์ ทำให้จี้เหอเซียนรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจนัก
ทว่ากายาศักดิ์สิทธิ์คือรากฐานการตั้งตนของเขา เขาจะละเลยมันไม่ได้ จึงลูบคลำกิ่งไม้ที่ห้อยระย้าอยู่ข้างๆ อย่างไม่ตั้งใจนัก เพื่ออยากดูว่าสาเหตุที่ทำให้กายาศักดิ์สิทธิ์ตื่นเต้นขนาดนี้คือพืชพรรณที่นี่หรือไม่
ทว่าเพียงแค่เขาลูบคลำ ต้นไม้สูง พุ่มหนาม และหญ้าเตี้ยทั่วทั้งภูเขาจื่อซวีต่างก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรงขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน กระทั่งต้นไม้เก่าแก่หลายต้นถึงกับทำเหมือนมีขา ก้าวรากไม้อันหนาเตอะวิ่งตรงเข้ามาหาเขาโดยตรง
จี้เหอเซียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเขาเพียงแค่สัมผัสกิ่งไม้เท่านั้น ไม่ได้ดึงพลังกายาศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายออกมาเลย
ถึงกระนั้นก็ยังทำให้ต้นไม้บนภูเขาแห่งนี้บ้าคลั่งได้
จี้เหอเซียนลอบนินทาในใจ
ต้นไม้บนภูเขาจื่อซวีนี้จะอ่อนไหวเกินไปแล้ว