กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 - น้าเล็กเฉินรั่วซือ
"อุ๊ย เสี่ยวชีนี่เอง"
หญิงสาวบนลานกว้างที่จี้เหอเซียนเรียกว่าน้าเล็ก เมื่อได้ยินเสียงของจี้เหอเซียนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ร้องตะโกนด้วยความดีใจ
แล้ววิ่งพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ในจังหวะที่จี้เหอเซียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ถูกน้าเล็กกอดรัดไว้ในอ้อมอกอย่างแน่นหนา
ตอนนั้นเองที่จี้เหอเซียนเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เมื่อกี้เขาดีใจเร็วเกินไป ทำไมเขาถึงยังยิ้มออกตอนที่เห็นน้าเล็กได้นะ
จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ
ผู้หญิงบ้า หยุดหอมแก้มผมได้แล้ว
น้ำลายเต็มหน้าไปหมดแล้ว
น้าเล็กของเขามักจะมองว่าเขายังเป็นเด็กอยู่เสมอ