เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 - นี่สิที่เรียกว่าตระกูลระดับแก่นทองคำ
จี้เหอเซียน ชายหนุ่มสายเลือดแท้จากมหาทวีปตอนกลาง ได้เป็นพยานรู้เห็นการระเบิดของระเบิดนิวเคลียร์ด้วยตาตัวเอง หลังจากนั้น... หลังจากนั้นก็...
เมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็พบว่าทั่วทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยน้ำคร่ำ แขนขาขยับได้เพียงแค่บางครั้งบางคราวเท่านั้น
เขายังไม่สามารถรักษาสติให้ตื่นตัวได้นานนัก ได้แต่ฟังเสียงบ่นพึมพำของ ‘ท่านแม่’ ขาดๆ หายๆ เขาไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาเลยแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องกลางวันกลางคืนยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ในระหว่างที่สติล่องลอยอยู่ระหว่างความตื่นรู้และการหลับใหล จี้เหอเซียนรู้สึกว่าในที่สุดเขาก็ใกล้จะได้ลืมตาดูโลกแล้ว...
"อุแว้~ อุแว้~"
เสียงเด็กร้องไห้ดังลั่นกังวานขึ้น หญิงหลายคนในห้องต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
‘บ้าเอ๊ย ใครตีฝ่าเท้าฉันเนี่ย!’
จี้เหอเซียนไม่อยากจะร้องไห้เลย แต่ถ้าเขาไม่ร้อง ผู้หญิงคนนั้นก็เอาแต่ตีเขาอยู่นั่นแหละ โธ่เว้ย~