เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 174 ฉันเสิ่นจือหลี ไม่เคยนึกเสียใจกับตัวเลือกที่ตัวเองทำเลยสักครั้ง
เศษเสี้ยวความทรงจำยังไม่ทันจางหาย บทสนทนาอีกช่วงหนึ่งก็ถูกบังคับให้แทรกเข้ามาในหัว ผสมปนเปไปกับคำถามเชิงคาดคั้นที่เย็นชาของเสิ่นจือหลีตรงหน้า
ยังคงเป็นห้องหนังสือห้องเดิม หลัวชิงยืนอยู่อย่างระมัดระวังห่างออกไปไม่กี่ก้าว บนใบหน้าซ่อนความกังวลเอาไว้ไม่มิด
“คุณเสิ่นคะ ฉันอยากไปเยี่ยมคุณนายที่โรงพยาบาลมาตลอด เพื่ออธิบายเรื่องของเสี่ยวอวี๋ให้เธอฟังหน่อย แต่ว่า……พอฉันเข้าใกล้ห้องผู้ป่วย คุณนายก็กรีดร้องเหมือนคนเสียสติ ขว้างปาสิ่งของ ฉันเข้าไปข้างในไม่ได้เลยค่ะ”
“แถมดูจากสภาพของคุณนายแล้ว เหมือนจะแย่กว่าเดิมเสียอีก คุณไม่ไปเยี่ยมเธอหน่อยจริงๆ หรือคะ”
“สาวน้อยคนนั้น……คุณหนูจือหลีเธอ……เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลมาตลอด……”