กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 147 เพราะคนข้างกายคือเขา จึงรู้สึกว่าสวยงามเป็นพิเศษ
เสิ่นจือหลีคิดว่าการยื้อยุดสุดขีดในคืนนี้คงจบลงเพียงเท่านี้ เขาคงจะกอดเธอแล้วนอนหลับจนถึงเช้าวันใหม่โดยไม่มีเรื่องราวน่าวุ่นวายใด ๆ เกิดขึ้น
ผลปรากฏว่านอนไปได้ไม่กี่นาที เจียงเซี่ยนโจวก็คลายแขนที่โอบกอดเธอออก แล้วใช้มือยันขอบเตียงลุกขึ้นนั่ง
“ไปอาบน้ำ”
น้ำเสียงของเขายังคงเจือความแหบพร่าที่จางหายไปไม่หมด ฟังดูยั่วยวนไม่น้อย
“นายไปสิ ไปก่อนเลย” เสิ่นจือหลีขี้เกียจขยับตัว
“ไม่ ไปด้วยกัน”
เสิ่นจือหลีชะงักไปเล็กน้อย “อะไรนะ……?”
ทว่าเจียงเซี่ยนโจวไม่ได้ตอบ เขาก้มตัวลงอุ้มเธอขึ้นมาจากเตียงอย่างง่ายดาย
“นี่……”