กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 127 กินข้าว
เฉียวอีเหลือบมองร่างในห้องครัว เมื่อเห็นเขาไม่ได้มองมาทางนี้ จึงแอบขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างมีพิรุธ
“ผู้ชายต้องมีการกระตุ้นสิ ถ้าไม่กระตุ้นแล้วจะเกิดอารมณ์ได้ยังไง”
เสิ่นจือหลีเบะปาก “ยังต้องกระตุ้นยังไงอีก ฉันแต่งตัวให้ตัวเองเหมือนดาราหญิงทุกวัน เขากลับยืนทื่อไม่ไหวติงเลยสักนิด”
“ฉันไม่ได้หมายถึงการกระตุ้นภายนอกแบบนั้นสักหน่อย!” เฉียวอีตบต้นขาตัวเองด้วยความขัดอกขัดใจ “คือการกระตุ้นทางจิตใจต่างหาก เลิกโง่เสียทีเข้าใจไหม”
“เล่ามาให้ละเอียดสิ”
“เธอฟังฉันนะ……”เฉียวอีโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ แล้วเริ่มร่ายยาว “ทำแบบนี้ก่อน จากนั้นก็ทำแบบนั้น สุดท้ายก็… เข้าใจยัง”