ตอนที่ 42 ต้องการ คำพุดที่ฟังดูแย่เสียจริง

ตอนที่ 42 ต้องการ คำพุดที่ฟังดูแย่เสียจริง

ในตอนนี้เจียงเซี่ยนโจวสวมนั่งอยู่ตรงตำแหน่งริมหน้าต่างในห้องเรียน ปากกาลูกลื่นในมือขีดเขียนไปมาบนกระดาษร่าง

ครูคณิตศาสตร์บนหน้าชั้นกำลังอธิบายโจทย์คณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนข้อหนึ่ง ด้านล่างหลับกันเป็นแถบ เสียงกรนดังประสานกันเป็นระลอก

ทุกคาบเรียนในอดีต เจียงเซี่ยนโจวตั้งใจฟังอย่างแน่วแน่มาโดยตลอด

ทว่าในวันนี้ สูตรและทฤษฎีเหล่านั้นกลับคล้ายกับถูกกั้นไว้ด้วยกระจกฝ้าชั้นหนึ่ง ทั้งเลือนรางและไม่ชัดเจน แม้แต่คำเดียวก็ยังเล็ดลอดเข้าหูเขาไม่ได้

จิตสำนึกของเขากำลังจมดิ่งลงไป ล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรแห่งความโกลาหลแห่งหนึ่ง