กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 29 เขาอยากหยุดเวลาไว้ที่วินาทีนี้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หางตาของเจียงเซี่ยนโจวก็ตวัดลงเล็กน้อย
ไม่ใช่แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว
แต่ยังมีที่ห้องสมุดด้วย
วันนั้นเขาเพิ่งยืมสมุดรวมภาพเกี่ยวกับการวาดรูปมาเล่มหนึ่ง พอเพิ่งยัดใส่กระเป๋าเป้ ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังขึ้นจากด้านข้าง
“ว๊าย! กาแฟของคุณหนูเสิ่นค่ะ!”
วินาทีต่อมา กาแฟอเมริกาโน่เย็นเกือบครึ่งแก้วก็สาดใส่กระเป๋าเป้ของเขาจนหมด
ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับใบหน้าที่งดงามจนเกินพอดีของเสิ่นจือหลีเข้าพอดี
เธอไม่ได้เอ่ยขอโทษ เพียงแต่ขมวดคิ้วแล้วดึงกระดาษทิชชูออกมาเช็ดคราบกาแฟไม่กี่หยดที่เปื้อนมือ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป
แม้แต่คำว่า “ขอโทษ” สักคำก็ยังตระหนี่ที่จะเอ่ย