เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 3 ตั้งชื่อให้แมวดูอินเตอร์หน่อยสิ
พอลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลาอายุราวสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งนั่งอยู่ภายในห้องอาหาร กำลังทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ
ส่วนที่นั่งข้าง ๆ เด็กหนุ่ม อาหารและนมที่จัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น
เห็นได้ชัดว่าส่วนที่เกินมานั้นเผื่อไว้ให้เสิ่นจือหลี
เสิ่นจือหลีรำลึกความหลัง ช่วงเวลานี้ของตัวเธอนั้น ดูเหมือนจะไม่เคยทานอาหารเช้าที่บ้านเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เห็นก็จะเมินเฉยทันที
เพราะว่าเธอไม่อยากเห็นเสิ่นจืออวี๋
แต่แม่บ้านแม่หลิวกลัวว่าตัวเองจะตกงาน จึงยังคงตั้งหน้าตั้งตาจัดอาหารเช้าให้เธอทุกวันราวกับนาฬิกาปลุก เสมือนเป็นการทำประกันการจ้างงานให้ตัวเอง
มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม เสิ่นจือหลีเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เธอนั้นไม่ได้เห็นเสิ่นจืออวี๋มานานแค่ไหนแล้วนะ