กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กร๊อบ—
เสียงหักสะบั้นอันคมชัดระเบิดขึ้นหน้าประตูศาลเจ้า
ข้อมือของเว่ยจงห้อยพับลงมาในมุมที่ผิดรูปอย่างน่าประหลาด ราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักขาด
"อ๊าก—!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนฉีกกระชากความเงียบสงบของหมู่บ้านบนเขา เว่ยจงกุมข้อมือโซเซถอยหลัง ใบหน้าแหลมบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นไหลอาบลงมาตามขมับ
"เจ้า... เจ้ากล้าตีข้าหรือ?!" เขาเบิกตาจ้องหลินเซี่ยว เสียงแหลมสูงจนแตกพร่า "ตาหมาๆ ของเจ้าบอดไปแล้วหรือไง! ข้าผู้เป็นพ่อบ้านคือคนของจวนราชครู! จวนราชครูนะ!"
หลินเซี่ยวไม่ตอบคำ