กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การเคลื่อนไหวของหนวดเหล่านั้น หลิวอวี่ฝานก็เห็นอยู่ในสายตา แต่ไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ในใจของเขาอดคิดไม่ได้ว่า ควรจะให้อะไรกับศิษย์ของตนสักหน่อยหรือไม่
จากนั้นหลิวอวี่ฝานก็ส่งคำสั่งไปยังผู้ใต้บังคับบัญชา
“เจ้าลองไปที่เทือกเขา TTTYYY556 เถอะ ปล่อยให้สหายของเจ้าหิวอยู่ตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง”
หลิวอวี่ฝานกล่าวกับเริ่นผู่อวี้
เริ่นผู่อวี้ได้ยินแล้วก็ออกจากศูนย์บัญชาการ มุ่งไปยังตำแหน่งที่อาจารย์ของตนบอก
“บรรพชน เขาต่างหากที่เป็นสิ่งมีชีวิตแห่งห้วงเหวตัวจริง ทำแบบนี้จะหลุดการควบคุมหรือไม่”
มองแผ่นหลังของเริ่นผู่อวี้ที่หายลับไป เสนาธิการคนหนึ่งเอ่ยอย่างกังวล เขาก็เฝ้าดูเริ่นผู่อวี้เติบโตมาเช่นกัน