กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลงเฉินมาลั่วหยางได้สิบกว่าปีแล้ว เพราะการบำเพ็ญเพียรขั้นที่หกของตน ทำให้ตระกูลขุนนางบางส่วนพยายามดึงมาเป็นพวก
หลงเฉินก็ปฏิเสธอย่างสุภาพโดยตรง เพราะที่นี่คือลั่วหยาง อีกทั้งตระกูลใหญ่ทรงอำนาจเหล่านี้ก็ยังรักษาหน้าตา จึงไม่ได้เล่นงานหลงเฉิน ถึงการค้าจะไม่สำเร็จ แต่ไมตรีก็ยังอยู่
จากการคลุกคลีช่วงเวลานี้ หลงเฉินก็สัมผัสได้ถึงอีกด้านของตระกูลขุนนาง ซึ่งแตกต่างจากตระกูลใหญ่ในเมืองเล็ก
ตระกูลขุนนางให้ความรู้สึกว่าเป็นฝ่ายเที่ยงธรรมมาก หลงเฉินถึงกับเกิดความรู้สึกดีต่อตระกูลขุนนาง
แต่ภาพคนธรรมดาถูกขูดรีดในส่วนลึกของใจเขากลับเตือนเขาซ้ำ ๆ ถึงความโหดร้ายของตระกูลขุนนาง