กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในโรงเหล้าแห่งหนึ่งในลั่วหยาง
หยวนหัวกำลังอยู่ในห้องส่วนตัว ชื่นชมสาวงามบนเวทีเต้นรำ
หลังจากกลมกลืนเข้ามาได้ระยะหนึ่ง หยวนหัวก็คิดได้แล้ว เรื่องสาวงามอะไรนั่นไม่สำคัญอีกต่อไป
แค่คนที่เต้นอยู่บนเวที ในสายตาผมก็เป็นนางฟ้าแล้ว ขอเพียงผมใช้สถานะของตัวเองพูดสักคำ คืนนี้เธอก็จะมาปรากฏตัวในห้องของผม
แต่ถ้าหยวนหัวกล้าทำแบบนั้นจริง ๆ ต้องถูกอ้วนกีหักขาแน่ ยังไงหักแล้วค่อยรักษาก็ได้
หยวนหัวเข้าใจแล้วว่าตระกูลขุนนางเข้มงวดกับบุตรหลานในตระกูลของตัวเองมากเพียงใด
หยวนหัวเดินเที่ยวตามถนนมาพักหนึ่งแล้ว ตอนนี้ยังไม่เห็นคุณชายเสเพลสักคน
ตรงกันข้าม บุตรหลานตระกูลใหญ่ที่ผมได้พบมักมีมารยาทสุภาพ ปฏิบัติต่อผู้คนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ