เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 หมิงหลานรั่ว: คนของข้าไม่มีใครแย่งไปได้
ฉินซื่อกุมอก น้ำตาคลอเบ้า “หลานรั่ว แม่ของเจ้าเสียไปตั้งแต่เจ้ายังเล็ก ข้าเลี้ยงเจ้ามาแต่เล็กจนโต ถามใจตัวเองแล้ว ข้าไม่เคยทำเหมือนแม่เลี้ยงใจร้ายข้างนอกที่ตัดทอนอะไรของเจ้าแม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดถึงการด่าเจ้าสักคำ เจ้ายอมรับหรือไม่”
หมิงหลานรั่วมองนาง แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ ข้ายอมรับ”
ฉินซื่อน้ำตาคลอ ถามย้ำอีก “คนทั้งจวนเห็นกันเต็มตา แม้ตอนเจ้าเกเร ท่านพ่อเจ้าจะใช้กฎบ้านลงโทษตีเจ้า ครั้งไหนไม่ใช่ข้าที่ห้ามไว้”
หมิงหลานรั่วไม่พูด เพียงก้มตาลงมองปลายนิ้วของตัวเองอย่างเงียบ ๆ
ฉินซื่อเสียงสั่น “ข้าสอนเยว่หยิงตั้งแต่เล็กไม่ให้แย่งชิงกับเจ้า ของในจวน สิ่งที่เจ้ามี นางอาจไม่มี ทุกเรื่องล้วนให้เจ้าก่อน นางยังตัดพ้อข้าว่าลำเอียง แล้วเจ้าเล่า เจ้าเคยนึกถึงความดีของข้าบ้างไหม”
หวังมามัวผู้ติดตามฉินซื่อก็อดแทรกขึ้นมา “คุณหนูใหญ่ ท่านฮูหยินเป็นญาติร่วมสายเลือดกับท่าน นางดีกับท่านถึงเพียงนี้ แต่คุณหนูรองกลับเพราะท่านถึงถูกกักบริเวณที่ตำหนักข้างตำหนักบูรพา สูญเสียลูก แม้แต่ชีวิตก็แทบรักษาไว้ไม่ได้...”