เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 38 นางเดาว่าอวิ๋นหนีกับชางเฉียวคงไม่มีอะไรกัน
เหอกงกงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยเรียบ ๆ ว่า "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของท่านนายกับหัวหน้าเวรอวิ๋น ข้าน้อยจะบังอาจวิจารณ์ได้อย่างไร"
หมิงหลานรั่วเห็นเหอกงกงไม่ยอมพูด จู่ ๆ นางก็ยิ้มออกมา "ให้ข้าเดาสักหน่อยเถิด หากท่านเก้าพันปีของพวกท่านมีความสามารถพอจะร่วมหอกับนางได้จริง นางก็คงไม่เป็นอนุเพียงคนเดียวหรอก"
เหอกงกงหน้าตึง แม้หมิงหลานรั่วจะพูดไม่ผิด แต่เรื่องแบบนี้เอามาเอ่ยปาก ฟังอย่างไรก็ชวนอึดอัดใจทั้งนั้น
หมิงหลานรั่วคอยสังเกตสีหน้าของเขาไปพลาง เอ่ยต่อว่า—
'"ที่ร่างกายของตู้จู่พวกท่านมีส่วนหนึ่งเหมือนเด็กน้อย และไม่ใช่ชายปกติ เช่นนั้นสิ่งที่ทำได้ก็คงไม่มากไปกว่าขันทีแท้ ๆ หรอก"
เหอกงกงทนไม่ไหวอีกต่อไป กดเสียงต่ำลงอย่างโกรธจัด "หมอมีใจเมตตาดั่งพ่อแม่ คุณหนูใหญ่หมิง เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าท่านนายไม่เคยฟื้นคืน ห้าปีก่อน ท่านนายฟื้นคืนอยู่ครั้งหนึ่ง หัวหน้าเวรอวิ๋นก็ตอนนั้นแหละ..."
'"เช่นนั้น หรือว่าครั้งนั้น เขากับอวิ๋นหนีเคยมีสัมพันธ์เนื้อเนื้อหนังกันมาก่อน?" หมิงหลานรั่วหรี่ตาลงทันที ครุ่นคิดหนัก
เหอกงกงกัดฟัน สีหน้าซีดสลับเขียว