เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 เก้าพันปีปรนนิบัติข้า
“อวิ๋นหนี เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!” เสียงของเหอกงกงพลันดังขึ้นด้านหลังอวิ๋นหนี
อวิ๋นหนีเก็บงำแววเย็นชาและอาฆาตในดวงตาลง พอหันหน้ากลับมาก็เป็นท่าทีตาใสกระจ่างอีกครั้ง “ข้างนอกหิมะตกหนัก ข้าน้อยย้อนกลับมาเอาฉัตรมาให้ท่านเก้าพันปี เพียงแต่ยังลังเลไม่กล้าเข้าไป”
เหอกงกงเหลือบเห็นฉัตรในมืออวิ๋นหนี ความสงสัยในดวงตาที่มีอยู่เดิมก็หายไป
เขามองประตูทางออกของอุโมงค์ลับบานนั้น ถอนหายใจอย่างจนใจเล็กน้อย “เอาเถอะ เจ้ายื่นฉัตรให้ข้าสิ ตู้จู่ไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่งหรอก”
ในเมื่อนายท่านส่งอวิ๋นหนีกลับไปแล้ว ก็หมายความว่าไม่ต้องการให้นางปรากฏตัวอีกเวลาที่เขาอยู่กับหมิงหลานรั่ว
แววตาใสกระจ่างของอวิ๋นหนีพลันหม่นลงเล็กน้อย นางหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ “อวิ๋นหนีรู้ดี”
เห็นท่าทีหม่นหมองของอวิ๋นหนี เหอกงกงก็เหลือบมองประตูอุโมงค์ลับ
เขาทนไม่ได้ จึงลดเสียงลงปลอบ “ในตงฉั่งและจิ่นอีเว่ยของเราทุกคนต่างรู้กันดี หลายปีมานี้เจ้าเคียงข้างท่านเก้าพันปีฝ่าความตายมาไม่รู้กี่ครั้ง ท่านเก้าพันปีต้องรู้ว่าเจ้าดีอย่างไร”