เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 479 ความทุกข์ยาก
สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์กระหน่ำฟาดลงใส่ร่างของจ้าวซินอย่างต่อเนื่อง จนเขายืนแข็งทื่ออยู่กลางเวหา แทบไม่อาจจดจำเค้าโครงของมนุษย์ได้อีกต่อไป
กระนั้น ผู้คนโดยรอบกลับไม่ได้แสดงท่าทีวิตกกังวลใดๆ เลย ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยความอิจฉา
เมื่อเวลาล่วงเลยไป เมฆทัณฑ์สวรรค์บนท้องฟ้าก็ค่อยๆ จางหายลง ความถี่ของสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ที่ฟาดลงมายังจ้าวซินลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
"เปรี้ยง!"
หลังจากสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์เส้นสุดท้ายฟาดลงมา ดวงตาสวรรค์ก็ค่อยๆ เลือนหายไป
โซ่ตรวนที่พันธนาการจ้าวซินก็สลายหายไปเช่นกัน แต่จ้าวซินยังคงยืนนิ่งอยู่กลางความว่างเปล่า
เมื่อเห็นเช่นนั้น หยุนเซียวก็รู้ว่าจ้าวซินผ่านพ้นภัยพิบัติใหญ่มาได้แล้ว จึงตั้งใจจะเข้าไปดูอาการของเขา
ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวออกไป โลกยุคดึกดำบรรพ์ทั้งใบก็พลันสว่างไสวเจิดจ้าด้วยลำแสงอันเจิดจรัส