กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 433 ชายแดน
เมื่อเพ่งมองไปยังม่านแสงตรงหน้า ก็เห็นเส้นแสงสีม่วงพาดผ่านไปมาคล้ายใยแมงมุม
ครั้นเงยหน้าขึ้นมอง ม่านแสงนั้นกลับทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
จ้าวซินไม่ได้ยื่นมือแตะต้องม่านแสง แต่เบนสายตามองทะลุออกไปด้านนอกแทน
ทว่าโลกภายนอกกลับมืดมิดว่างเปล่า ไร้สิ่งใดให้มองเห็นนอกจากความมืดอันลึกซึ้งและน่าพรั่นพรึง
ราวกับว่าแสงสว่างทั้งหมดถูกกลืนกินหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความหวาดหวั่น
จ้าวซินเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็หันหน้าหนี พร้อมลอบประหลาดใจอยู่ในใจ
นี่คือขอบเขตของทะเลแห่งความโกลาหลจริง ๆ หรือ?
จ้าวซินจ้องมองม่านแสง ยื่นมือซ้ายที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีทองอร่ามออกไป ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ม่านแสงนั้นทีละน้อย
"เปรี้ยง!"