เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 การชำระกรรม 5
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวซินถึงกับพูดไม่ออก แม้เขาจะเคยคาดเดาว่าปังกูคงคิดเรื่องนี้ไว้แล้วตอนที่ไม่ได้สังหารพระพรหม
แต่ทำไมท่านถึงดูเหมือนได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวงนักล่ะ พราหมณ์?
หากท่านไม่ได้บุกเข้าไปในโลกดึกดำบรรพ์เพื่อหวังตักตวงผลประโยชน์ ก็คงไม่ถูกขวานฟันหรอกใช่ไหม?
อย่างไรก็ตาม จ้าวซินไม่ได้คิดจะโต้เถียงกับพระองค์ เพียงถือเสียว่านั่นคือถ้อยคำสั่งเสียก่อนสิ้นใจ
พระพรหมทอดพระเนตรมองจ้าวซินที่ยังคงนิ่งเงียบ ทรงรู้สึกถึงความขมขื่นระลอกใหม่เอ่อล้นขึ้นมาในพระทัย
เหตุใดเจ้าถึงไม่เอ่ยคำโต้แย้งบ้างเล่า? เจ้าไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจเลยหรืออย่างไร?
"ฮ่าๆ อย่าเพิ่งดีใจไป ข้าไม่อาจกดข่มพลังแห่งความโศกเศร้าภายในกายได้อีกต่อไปแล้ว"
"โลกที่ปังกูสร้างขึ้น ในที่สุดก็ต้องพินาศย่อยยับตามไปด้วยเช่นกัน" สีหน้าของพระพรหมแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึก