เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250: ป้อมปราการสงคราม
สำนักงานเตรียมการทางทหารแห่งราชวงศ์ฉิน
ภายในห้องประชุมลับ "จางเจียว" ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักงาน กำลังนั่งสีหน้าเคร่งเครียดถกเครือข่ายยุทธศาสตร์กับบรรดาหัวหน้าฝ่ายวิจัย
“บอกข้ามาสิ… ตามสมรรถนะและความสามารถในปัจจุบัน เรือรบอมตะรุ่นใหม่ที่เราควรพัฒนา ควรจะมีอานุภาพการรบระดับใด?” จางเจียวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง
บรรดาผู้เชี่ยวชาญและหัวหน้าฝ่ายวิจัยที่นั่งอยู่เบื้องล่างต่างพากันเงียบกริบ บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มตึงเครียดขึ้นทีละน้อย
"ท่านกงชูร์ปาน... เรือรบอมตะรุ่นปัจจุบันที่กองทัพกำลังใช้งานอยู่ ล้วนถูกออกแบบขึ้นภายใต้การนำของท่าน มีข้อบกพร่องหรือข้อเสนอแนะอันใดเพิ่มเติมหรือไม่?" เมื่อไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก จางเจียวจึงเบนสายตาไปจ้องตรงยังชายวัยกลางคนผู้หนึ่งทันที
กงชูร์ปาน (Gongshu Ban) ผู้ถูกเอ่ยนาม สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เขารีบผุดลุกขึ้นยืนประสานมือโค้งคำนับ "เรียนท่านหัวหน้า... ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพัฒนาต่อยอดนะพ่ะย่ะค่ะ แต่เรือรบอมตะที่เราใช้งานกันอยู่ในยามนี้ คือ 'ขีดจำกัดสูงสุด' เท่าที่เราจะสามารถออกแบบและผลิตได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันแล้ว"