เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230: บทสรุปสุดท้าย
ในเวลาเดียวกัน ทางด้านจ้าวซินและซานชิงได้เดินทางมาถึงบริเวณใกล้เขตแดนอาณาจักรสีฟ้าเป็นที่เรียบร้อย
จ้าวซินใช้ระบบลบเลือนกลิ่นอายปกปิดร่องรอยของพวกเขาทั้งสี่ แอบแฝงตัวลอบเร้นเข้าไปในแดนฟ้าอย่างเงียบเชียบ ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างเพื่อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของชางชิงและจื่อหลัวอย่างเงียบๆ
ณ จุดนี้ ทั้งสองคนต่างร่วงหล่นลงมาอยู่ในระดับพลังเดียวกันแล้ว... นั่นคือ "ขั้นกลาง"
จื่อหลัวเหลือบมองไปยังทิศทางของห้วงอวกาศต้นกำเนิด แววตาฉายแววกระวนกระวายใจ หากสถานการณ์ยังคงยืดเยื้อต่อไปเช่นนี้ ความได้เปรียบของเขาจะมลายหายไปจนหมดสิ้น
ในขณะที่ชางชิงสังเกตเห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เริ่มจางหายไปจากใบหน้าของจื่อหลัว เขาก็ยิ่งมั่นใจและมองเห็นประกายแสงแห่งความรอด
นี่คือจุดอ่อนอันเจ็บปวดของผู้สร้างโลก... พวกเขาเติบโตผูกพันก้าวหน้าไปพร้อมกับโลก ความเร็วในการบ่มเพาะรวดเร็วกว่าเทพปีศาจความโกลาหลทั่วไปก็จริง
ทว่า โลกกับตัวพวกเขากลับมีสายใยผูกพันกันลึกซึ้งเกินไป ความเสียหายใดๆ ที่เกิดขึ้นกับโลก ย่อมส่งผลสะท้อนโดยตรงถึงตัวผู้สร้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เบาที่สุดคือพลังบ่มเพาะเสื่อมถอยร่วงหล่น... หนักที่สุดคือโลกพินาศดับสูญ และผู้สร้างจะกลายเป็นผีเร่ร่อนไร้บ้าน ตกอยู่ในสภาพที่เวทนายิ่งกว่าความตาย