เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 พุทธศาสนา
“ข้าพเจ้า... ขอขอบพระคุณในคำแนะนำชี้แนะของพวกท่าน ข้าติดค้างหนี้บุญคุณครั้งใหญ่หลวงนี้แล้ว” เจียหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นเครือ
"อืม" เหลาจื่อพยักหน้ารับแผ่วเบา
เมื่อเห็นว่าภารกิจสะสางลุล่วง ถงเทียนจึงสะบัดมือเก็บรวบรวมหยดของเหลวสีเขียว สลายค่ายกลกระบวนทัพดาบจูเซียนทิ้งทันที
ภายหลังชำเลืองมองเจียหยินเป็นครั้งสุดท้าย มหาปราชญ์ทั้งห้าก็สลายร่างหายลับไปจากความว่างเปล่า อำลาภูเขาสุเมรุ
ณ ภูเขาสุเมรุ—
เจียหยินแหงนเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาทอประกายเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส
สายฝนโลหิตที่ยังคงโปรยปรายลงมา ยิ่งขับเน้นบรรยากาศความหดหู่สิ้นหวังให้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น
ทว่า ผ่านไปเพียงชั่วครู่ เจียหยินก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง... แววตาที่เคยหม่นหมองแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวแข็งกร้าวขึ้น เขารวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์สื่อสารประกาศก้องไปทั่วทั้งฟ้าดิน ทั่วโลกปฐมกาลสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นด้วยแรงกดดันอันทรงพลัง