เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188: การล้อมเมืองจุนตี้
เหลาจื่อยังคงสงบนิ่งไร้ความรู้สึก ทอดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาเฉยเมยไร้คลื่นอารมณ์
“พี่ใหญ่... ท่านจะมัวเสียเวลาเอ่ยเจรจากับพวกมันให้มากความทำไม? พวกมันก็แค่มารผจญที่เดินทางมาหาเรื่องถึงที่เท่านั้นเอง” จุนตี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน พร้อมกับจ้องเขม็งมองเหลาจื่อด้วยแววตากระหายเลือด
เจียหยินรู้สึกอึดอัดใจจนพูดไม่ออก... เขาไม่เคยพบเห็นจุนตี้แสดงท่าทีห้าวหาญบ้าบิ่นถึงเพียงนี้มาก่อนในชีวิต
เหลาจื่อเอ่ยทวงถามซ้ำอีกครา "สหายเต๋า... การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของท่านคือสิ่งใด?"
ฉับพลันนั้น ดอกบัวทองคำแห่งบุญกุศลสิบสองกลีบก็ผุดขึ้นเบื้องล่างร่างของเจียหยิน... น่าเสียดายที่ในเวลานี้มันหลงเหลือเพียงสิบกลีบเท่านั้น เนื่องจากเคยได้รับความเสียหายจากศึกในอดีต
เมื่อสังเกตเห็นภาพนั้น ดวงตาของจุนตี้ก็เปล่งประกายความยินดี บีบกระชับ 'ต้นไม้เจ็ดสมบัติ' ในมือแน่น
“พี่ใหญ่! เราร่วมมือกันลงมือเถอะ... ขอเพียงพวกเราช่วยกันทำลายขอบเขตอาคมอันอวดดีนี้ลงได้ เราค่อยเดินทางไปฟ้องร้องขอความเป็นธรรมกับท่านอาจารย์ด้วยกัน!”
กล่าวจบ จุนตี้ก็ก้าวเท้าทะยานพุ่งเข้าประจันหน้ากับเหลาจื่อทันที
เจียหยินหันมามองจุนตี้ผู้กำลังแสดงพฤติกรรมแปลกประหลาด แววตาทอความซับซ้อนระคนเจ็บปวด ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เอ่ยว่า "ตามใจเจ้าเถอะ... น้องชาย"