เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 อาร์เรย์หยินหยางกลับด้านอันอลหม่าน
ณ ตำหนักเร้นกายภายในวังหนูวา—
จ้าวซินที่จมดิ่งสู่การบำเพ็ญเพียรและประมวลผลระบบมาเนิ่นนาน ค่อยๆ เปลือกตาเปิดขึ้นช้าๆ
เพียงกระแสความคิดวูบผ่าน เขาก็ล่วงรู้ทันทีว่ากาลเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าห้าร้อยปีแล้ว
เขาลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจคลายกล้ามเนื้อ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ด้วยพลังศรัทธาที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับการประมวลผลร่วมกับองค์ความรู้ค่ายกลของถงเทียน ทำให้ระบบสามารถย่นระยะเวลาการคำนวณจากพันกว่าปี เหลือเพียงห้าร้อยปีเศษเท่านั้น... ซึ่งถือเป็นความสำเร็จครั้งประวัติการณ์
เมื่อก้าวเดินออกมาสู่ลานเรือน จ้าวซินกวาดสายตาสำรวจรอบกาย และล็อกพิกัดตำแหน่งของจ้าวหลิงเอ๋อร์ได้อย่างรวดเร็ว
ภาพที่ปรากฏคือ บุตรสาวตัวน้อยของเขากำลังนั่งยองๆ อยู่ริมขอบสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ ใช้ปลายนิ้วเรียวเล็กหยอกล้อฝูงปลาคาร์พแหวกว่ายไปมาอย่างเพลิดเพลิน
จ้าวซินย่องเบาส้าวเท้าเข้าไปด้านหลังนาง แกล้งทำเป็นใช้น้ำเสียงเข้มงวด เอ่ยว่า “มัวแต่เล่นสนุกไม่ยอมฝึกฝนวิชาเช่นนี้... ไม่กลัวหรือว่าพ่อจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องมารดาของเจ้า?”
จ้าวหลิงเอ๋อร์กำลังเพลิดเพลินอยู่ สะดุ้งตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินเสียงกระซิบข้างหู