เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 การค้นพบปัญหา
"น้องเล็ก... เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" จี้หยิ่นเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบด้วยความกังวล
จุนตี้ส่ายศีรษะช้าๆ ไม่เอ่ยคำใดออกมา ด้วยระดับพลังบ่มเพาะขั้นนักบุญของเขา แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็ย่อมสามารถฟื้นฟูรักษาให้หายสนิทได้ภายในเวลาไม่กี่พันปี
ส่วนเหตุผลที่พวกเขาไม่ยอมนำสมบัติวิเศษระดับสูงออกมารับมือ... นั่นเป็นเพราะพวกเขารู้ดีว่าอานุภาพของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สีม่วงเข้มนั้นรุนแรงและทำลายล้างสูงเพียงใด หากฝืนนำสมบัติวิเศษออกมารับ เกรงว่าคงจะถูกสายฟ้าทำลายแหลقสลายกลายเป็นเศษเหล็กภายในสองครั้งแรกอย่างแน่นอน
และหากพลาดพลั้งทำลายเส้นชีพจรวิญญาณเสียหายหนักขึ้นไปอีก... ความผิดบาปและทัณฑ์สวรรค์ที่ตามมาคงทำให้พวกเขาถึงคราววิบัติยิ่งกว่าเดิม
"พี่ใหญ่... ในยามนี้ เราไม่สามารถลงมือแตะต้องหรือโยกย้ายเส้นชีพจรเหล่านี้ได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว หากเราปรารถนาจะให้ภูเขาซูเมรุกลับมารุ่งเรืองดังเดิม เราคงต้องอดทนรอคอยจนกว่าเส้นชีพจรเหล่านี้จะหลอมรวมและมั่นคงสมบูรณ์ดีเสียก่อน จึงค่อยหาทางปรับเปลี่ยนทีหลัง" จุนตี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและสงบสติอารมณ์ลง
"นี่เป็นหนทางเดียวที่เราทำได้ในยามนี้... ทว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ กรรมเวรและหนี้สินที่พวกเราติดค้างอยู่กับแผ่นดินตะวันตก น่าจะลดเลือนสลายไปจนเกือบหมดสิ้นแล้วในครานี้" สีหน้าของจี้หยิ่นแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมองลงอีกครา