เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112 เยี่ยมชมวัดอู่จวง
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงแล้ว จ้าวซินจึงหันไปประสานสายตากับเจ้าแม่นิวา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านอาจารย์นิวา... ภายหลังจากที่ท่านบรรลุสู่ขอบเขตเซียนทองหุนหยวนแล้ว ศิษย์มีข้อเสนอว่า... ท่านควรสละฐานะและตำแหน่งเซียนสวรรค์เสีย"
เจ้าแม่นิวาขมวดคิ้วมุ่นอย่างฉงน นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม "เจ้าหมายความว่า... ให้ข้าสละอำนาจแห่งเทวะสวรรค์ เพื่อมาสถาปนาและยืนยันสถานะที่แท้จริงในฐานะ 'ปราชญ์แห่งมนุษยชาติ' อย่างนั้นหรือ?"
"ถูกต้องแล้วขอรับ!" จ้าวซินพยักหน้ารับหนักแน่น "เมื่อพวกท่านบรรดาเซียนทั้งหลายก้าวข้ามขีดจำกัดไปได้แล้ว ก้าวต่อไปคือการตื่นรู้ครั้งใหญ่ของ 'วิถีมนุษย์' และ 'วิถีปฐพี' ในยามนั้น จำเป็นต้องมีมหาปราชญ์ผู้ทรงคุณธรรมมาจุติและปกครองดูแลวิถีทั้งสองอย่างน้อยฝั่งละหนึ่งท่าน"
"สำหรับผู้ที่มีความเหมาะสมและคู่ควรที่สุดในการบรรลุเป็นนักบุญแห่งวิถีมนุษย์ หาใช่ผู้ใดอื่นไม่... นอกจากท่านลุงอาวุโสของศิษย์ ขณะที่ในโลกยุคดึกดำบรรพ์นี้ ยังมีบุคคลอีกสองผู้ที่มีโอกาสสูงสุดในการขับเคลื่อนวิถีปฐพีให้ตื่นขึ้น"