เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103: กองทัพออกเดินทาง
ณ ดินแดนรอยต่อระหว่างเทือกเขาสูงชันสองลูกทางทิศตะวันออกของป้อมปราการ
ภายในถ้ำลึก ชายวัยกลางคนสวมชุดเต๋าสีเงินกำลังนั่งสนทนากับชายชราผู้หนึ่ง
"ท่านลอร์ด... การที่เราฉวยโอกาสเข้ายึดครองดินแดนทำกินของพวกมนุษย์โต้ง ๆ เช่นนี้ ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไรกระมังขอรับ?" ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล
ชายวัยกลางคนแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่แยแส "มนุษย์หน้าโง่พวกนั้นมีอะไรให้น่าหวาดกลัวกันเล่า? พวกมันเพิ่งจะรวมตัวกันตั้งเผ่าพันธุ์ได้ไม่กี่ปี รอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะอาศัยบุญเก่าจากเกราะป้องกันของราชครูหนูวาเท่านั้น บัดนี้เกราะคุ้มกันนั้นสลายไปแล้ว มาดูกันซิว่าพวกมันจะเอาตัวรอดในทวีปดึกดำบรรพ์นี้ได้อย่างไร!"
"อีกอย่าง เจ้าก็บรรลุถึงระดับเซียนทองมหาโล่วแล้ว ไฉนนิสัยขี้ขลาดตาขาวถึงไม่ยอมเปลี่ยนเสียทีวะ?" ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยความหงุดหงิด