เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100: บทสรุป
“พวกท่านทุกคนคงได้ทัศนาภาพเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว... มีความเห็นประการใดกันบ้าง?” จ้าวซินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจือจางแก่บรรดารัฐมนตรีที่มารวมตัวกัน
เหล่าเสนาบดีต่างมีสีหน้าเคร่งครึม ทอดสายตาจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด
เมื่อเห็นไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก จ้าวซินจึงขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น “เป็นอันใดกัน? หวาดกลัวจนสติหลุดกระเจิงไปหมดแล้วรึ?”
จ้าวซินรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก... จุดประสงค์หลักในการที่เขาหยุดเก็บตัวเพื่อจัดประชุมศาลหลวงและฉายภาพมหาสงครามให้พวกเขาได้รับชม ก็เพื่อให้พวกเขาได้สัมผัสความจริงอันโหดร้ายโดยตรง จะได้ไม่ประมาทเลินเล่อและลดความระมัดระวังลงจากความสำเร็จในปัจจุบัน
ทว่าดูเหมือนผลลัพธ์จะรุนแรงเกินคาด ทำให้พวกเขาเกิดความหวาดหวั่นพรั่นพรึง ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนาจะเห็น
เมื่อได้ยินสุ้มเสียงตำหนิ บรรดารัฐมนตรีก็รีบประสานมือคุกเข่ากราบทูล “ฝ่าบาท... โปรดทรงพิโรธด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
กัวปาก้าวออกหน้ากล่าว “ฝ่าบาท... พวกเรามิได้หวาดกลัวอันใด เพียงแต่กำลังวิตกกังวลถึงช่องว่างอันมหาสมุทรระหว่างต้าฉินกับขุมพลังเหล่านั้นต่างหากพ่ะย่ะค่ะ”