เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84: กลับสู่คุนหลุน
แสงอาทิตย์แห่งรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านมุ้ง...
เมื่อจ้าวซินลืมตาตื่นขึ้น เขารู้สึกถึงความปลอดโปร่งโล่งสบายแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย นับตั้งแต่ระดับตบะของเขาก้าวทะยานขึ้นสูง เขาก็มิได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเช่นนี้มาเนิ่นนานนับร้อยปีแล้ว
ทอดสายตามองหยุนเซียวผู้ยังคงหลับสนิทซุกซบอยู่ข้างกาย แววตาของจ้าวซินเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอม
เขาก้มลงกดจูบเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนใส ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นและเดินออกไปยังเบื้องนอก
ทว่า ทันทีที่ร่างของเขาเคลื่อนคล้อยลับตา แผ่นแก้มของหยุนเซียวที่นอนหลับอยู่ก็พลันระเบิดรอยแดงระเรื่อขึ้นอย่างปิดไม่มิด
เมื่อก้าวออกมาสู่ระเบียงด้านนอก จ้าวซินรวบรวมสมาธิแผ่จิตสัมผัสผ่านมังกรดำแห่งโชคลาภ ตรวจสอบความเรียบร้อยทั่วทั้งอาณาจักรต้าฉิน... เมื่อพบว่าทุกหัวเมืองสงบเรียบร้อย ไร้ซึ่งความผิดปกติใดๆ เขาก็รู้สึกโล่งอกอย่างยิ่ง
ร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างเลือนรางวาบหายไป ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ณ บริเวณเขตนอกกำแพงอาคมพิทักษ์มนุษย์
เขาย้อนกลับไปมองกำแพงอาคมสีทองที่ทอดยาวเป็นแนว ก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ "ภูเขาคุนหลุน"