เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31: บทสนทนา
เมื่อกลับมาถึงวังปี้โย่ว ถงเทียนเบนสายตากลับมามองจ้าวซินที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกังขา "เมื่อครู่เจ้าบอกว่าวิชาฝึกฝนที่เจ้าคิดค้นขึ้นนั้น ใช้ทรัพยากรสิ้นเปลืองยิ่งนัก มิใช่หรือ?"
จ้าวซินแย้มยิ้มแห้งแล้งออกมาก่อนจะตอบตามตรง "เรียนท่านอาจารย์... แท้จริงแล้วตัวศิษย์เองก็ยังไม่มั่นใจนักพะยะค่ะว่า จะสามารถผลักดันมันไปถึงขีดสุดแห่งความสมบูรณ์แบบได้หรือไม่"
ถงเทียนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนฉงน "ในเมื่อโลกยุคดึกดำบรรพ์เต็มไปด้วยปราณวิญญาณอันหนาแน่นและวัตถุดิบล้ำค่าหายากนานาชนิด เหตุใดเจ้าจึงยังต้องวิตกกังวลอีกเล่าว่าจะฝึกฝนให้สำเร็จสมบูรณ์ไม่ได้?"
ในใจของจ้าวซินอยากจะตอบออกไปตามตรงเสียเหลือเกินว่า แม้ตอนนี้ทรัพยากรจะอุดมสมบูรณ์ราวกับถมไม่เต็ม แต่วันข้างหน้าย่อมมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่รออยู่...
เมื่อหวนนึกถึงภาพอนาคตอันใกล้—วันที่แผ่นดินอันยิ่งใหญ่จะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ และเสาหลักค้ำจุนฟ้าอย่างภูเขาปู้โจวจะต้องพังทลายลงมา
ทว่า ความลับแห่งสวรรค์เหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่สมควรเอ่ยปากพูดออกไปโดยพลการ