เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 430 เดินทางถึงเขาเซี่ยนคง
ยามนี้ไอ้มารกวางขาวนั้นไม่มีกำลังต่อสู้เหลืออยู่แม้แต่น้อย
เมื่อเห็นซุนหงอคงจะลงมือ มารกวางขาวถึงกับพูดคำขอชีวิตไม่ออก
ฝ่ายซุนหงอคงก็ยกกระบองทองห่วงวิเศษขึ้น หมายจะฟาดลงไป
ทันใดนั้น บนฟ้าเบื้องสูงก็มีเสียงหนึ่งดังลั่นสะเทือนมา
"ต้าเชิ่ง โปรดอย่าเพิ่งรีบลงมือ"
ซุนหงอคงได้ยินเสียงก็หันไปมอง กลับเป็นชายแก่หน้าเด็กผู้หนึ่ง มีศีรษะโตผิดปกติ
ชายแก่หน้าเด็กผู้นั้นพูดพลางกดเมฆลงมา ผู้นั้นก็คือเซียนเฒ่าหนานจี๋นั่นเอง
"สมเป็นเซียนเฒ่าหนานจี๋จริง ๆ อาจารย์คำนวณไว้แม่นยำนัก" ซุนหงอคงคิดในใจ พลางนึกถึงคำกำชับของหลินเซียน จึงไม่ใส่ใจการห้ามปรามของเซียนเฒ่าหนานจี๋ กระบองทองห่วงวิเศษในมือฟาดลงตามเสียงนั้น
เสียงดังตึง มารกวางขาวก็ล้มลงกับพื้นสิ้นลมทันที