ตอนที่ 492 ฝนกระหน่ำ

ตอนที่ 492 ฝนกระหน่ำ

ประกายตาของสวีหลินวูบไหว “ถึงตอนนั้นเกรงว่าคงต้องรบกวนปู่ฟางหาเหตุผลให้เขาออกจากฐานที่มั่นไปให้ได้ก่อน!”

เสิ่นอี้หวายกดเสียงต่ำกำชับทุกคน “เรื่องนี้พวกคุณไม่ต้องกังวล ผมจัดการเอง รอฝนหยุดตกแล้วค่อยเริ่มเคลื่อนไหวทันที!”

“ตู้ม——”

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นข้างนอก ลมพายุพัดกวัดแกว่งยอดไม้ เม็ดฝนเคาะกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะทีละหยด

ไม่นานนัก เม็ดฝนที่เดิมทีเบาบางก็พลันหนาแน่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เมฆดำทะมึนปกคลุมทั่วผืนฟ้า บรรยากาศกดดันจนชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออก

โจวลินมองฝนที่เทกระหน่ำลงมานอกหน้าต่างพลางทอดถอนใจ “ฝนตกจริง ๆ ด้วย ผ่านไปอีกปีแล้วสินะ!”

เว่ยเจ๋อส่งเสียงจึ๊กจั๊ก “นั่นน่ะสิ เวลานี่มันผ่านไปเร็วเกินไปจริง ๆ”