กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 434 ศาสตราจารย์เอส
เจียงซ่งหนิงมองเสิ่นอี้หวายด้วยขอบตาแดงก่ำ “ไม่หรอก คุณมาทันเวลาพอดี”
เสิ่นอี้หวายกอดเจียงซ่งหนิงแน่นขึ้นอีก ราวกับอยากหลอมเธอเข้าไปในร่างของตน ลมหายใจที่สับสนกระทบหลังหูของเธอ ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจ จนความสงบนิ่งและการควบคุมตนเองที่เขามีมาโดยตลอดสลายหายไปหมด
เจียงซ่งหนิงสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นคงและความกลัวของเขา จึงปลอบอย่างอ่อนโยน “อาหวาย ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ”
“อืม”
ในเวลานี้เสิ่นอี้หวายนึกถึงสิ่งอื่นไม่ออกเลย เขาเพียงอยากกอดเธอไว้แน่น
เสียงร้องไห้โหยหวนรอบด้านยังคงดำเนินต่อ เสิ่นอี้หวายรู้สึกว่าความอึดอัดที่เพิ่งกดลงไปเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดรุนแรงอีกครั้ง