กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 427 ติงหมิ่น
ตรงนี้ไม่มีจุดให้ลงแรง การจะเปิดประตูลิฟต์จึงยิ่งกินแรง เจียงซ่งหนิงขยับเท้าปีนข้ามไปอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา
“ฉันช่วยนายเอง!”
“ได้!”
ทั้งสองวางมือลงบนประตูลิฟต์พร้อมกัน จากนั้นก็ออกแรงดึงแยกไปคนละข้างพร้อมเพรียง
ประตูลิฟต์ส่งเสียงสั่นเอี๊ยดอ๊าดในตอนแรก ก่อนจะค่อย ๆ แง้มออกเป็นร่องแคบ
เจียงซ่งหนิงตาเป็นประกาย เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดอีกครั้ง ทั้งสองเห็นว่าช่องประตูกว้างพอให้คนหนึ่งคนลอดผ่านได้แล้วจึงหยุดมือ
“นายเข้าไปทำแผลในมิติก่อน ฉันจะปีนขึ้นไปดูสถานการณ์แล้วค่อยปล่อยพวกนายออกมา!”
“ได้!”
คราวนี้เสิ่นอี้หวายไม่ปฏิเสธอีก เขารับรู้ถึงสภาพร่างกายของตัวเองดี หากบาดแผลไม่ได้รับการรักษา เขาคงต้องหมดสติไปเพราะเสียเลือดมากเกินไปแน่