กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 292 ฝนตกแล้ว
เจียงซ่งหนิงนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง แต่อาการหายใจติดขัดยังไม่ทุเลา เธอจึงตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ลุกขึ้นเดินไปยังริมหน้าต่าง
ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอหวาดผวา เพียงเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าก็ราวกับถูกสาดด้วยหมึกดำหม้อใหญ่ มืดทะมึนและหนักอึ้งกดทับลงมา ก่อให้เกิดความอึดอัดหนักหน่วงที่ยากจะบรรยาย
เมฆดำหนาทึบราวแท่งตะกั่วเกี่ยวกระหวัดกันแน่นหนา ดุจตาข่ายยักษ์อันน่าเกลียดน่ากลัว แผ่คลุมผืนดินกว้างใหญ่เบื้องล่างจนมิด
เธอพึมพำ “ฝนกำลังจะตกแล้ว!”